BEAUFORT-GIROMAGNY

Hier volgt het reisverslag van het tweede deel van de GR5 route ofwel het derde deel van onze tocht naar Rome, gelopen door Trudy & Omère Voshaart, van 14 mei tot en met 7 juni 2000, afstand zo'n 680 kilometer.

Dag 1, zondag 14 mei 2000, Beaufort - Echternacht

We zijn weer begonnen met lopen. Vanuit Eindhoven na een bezoek bij onze zoon en na een heerlijk ontbijt, (moederdag) hebben we de trein naar Maastricht genomen. Via Luik zijn wij in Ettelbrück aangekomen. Even met de bus en we waren weer in Beaufort, waar we verleden jaar gestopt zijn. Het was warm weer 26°C en we liepen lekker in de bossen, koel dus.

We moesten toch nog veel klimmen maar het was prachtig weer. Veel rotspartijen, en er waren veel abseilers. In Berdorf een heerlijk kopje soep genomen en nog maar 6 km naar Echternach. Dit ging ook weer door bossen heen. ‘s Avonds heerlijk 2 biertjes genomen op een terrasje en wat gegeten. Het is nu 21.30 uur, lekker douchen in een auberge de jeunesse en een echt bed.

Trudy.

Dag 2, maandag 15 mei 2000, Echternach - Wasserbillig

Vannacht als een blok geslapen. Om 7.00 uur op en om 8.15 uur aan een nieuwe tocht van 26 km. Het was gisteren een korte tocht maar zwaar, vandaag was hij lang en erg zwaar, veel klimmen bij een temperatuur van ± 30°C.

De natuur was erg mooi en afwisselend. Zelfs kwamen wij oog in oog te staan met een paar vechtende martertjes of waren het dasjes ik weet het niet. We hadden besloten niet naar de camping te gaan maar een hotelletje te zoeken om goed uit te kunnen rusten. Ik denk als het morgen weer zo heet is dan korten we de etappes maar in naar ± 20 km per dag. Schone kleren hebben geen zin; binnen een half uur heb je geen droge draad meer aan je lijf, het water loopt er van af. Om 17.45 uur een hotelletje gevonden, lekker een paar biertjes gedronken, en na een frisse douche lekker gegeten en om 20.45 naar bed.

Omère.

Dag 3, dinsdag 16 mei 2000, Wasserbilling - Ehnen

Ik had niet zo goed geslapen, maar goed, na een stevig ontbijt, liepen we weer als nieuw. Even pinnen en toen waren we de weg kwijt. Na veel vragen zaten we toch weer op de goede route. Het weer was weer geweldig, eigenlijk te warm. We liepen dan weer in het bos, dan weer in de gloeiende hete zon langs de wijnranken. Het uitzicht was prachtig.

We moesten veel drinken en bij ieder dorp stoppen om appelsap of druivensap te drinken. We hebben weinig honger door het vele drinken wat wij doen. Tegen 5.00 uur zagen het donker worden, toch maar doorlopen. Om half zes begon de regen met bakken uit de hemel te komen. Vlak voor het dorpje waar we moesten zijn onder een carport gescholen en het onweerde goed. Gelukkig werd het gauw droog. Hotel opgezocht (wel een beetje duur). We hebben besloten om toch maar veel hotels aan te doen, want dan houden we het langer vol. Een goed bed en de mogelijkheid kleren te drogen is alles waard. Nu gaan we nog wat eten en dan naar bed.

Trudy.

Dag 4 woensdag 17 mei 2000, Ehnen - Mondorf-les-Bains

Nadat gisteravond de lucht geheel helder werd was het vanmorgen regen. We besloten na het ontbijt toch maar te vertrekken met onze poncho om de regen in. Na ongeveer één uurtje kwamen wij in het eerstvolgende dorpje en namen koffie met een taartje.

Na deze pauze vertrokken wij want het was inmiddels droog geworden. We hebben de gehele dag gelopen met zwaar bewolkt weer, maar droog 18°C en af en toe een zonnestraaltje. De wandeling liep voorspoedig, geen extreme beklimmingen maar wel een afdaling van 591 trappen. Ik heb ze niet nageteld want ik denk dat ik de tel wel was kwijtgeraakt na die duizeling van traptreden.

Rond 5.00 uur bereikten wij Mondorf-les-Bains een kuuroord waar we op zoek gingen naar een goedkoop hotelletje, we zijn toch tenslotte Nederlanders. We vinden na enige tijd een hotelkamer boven een chinees restaurant. Eerst even douchen, even een pilsje aan de overkant en tenslotte een goede maaltijd in het Chinees restaurant. Na even TV op RTL4 gekeken te hebben om 9.00 uur naar bed.

Omère.

Dag 5 donderdag 18 mei 2000, Mondorf-les-Bains - Rumelange/Esch

Na een eenvoudig ontbijt bij de Chinees, begonnen we weer met volle moed. Het weer was bewolkt en het was koud ongeveer 13°C. Wat een verschil met dinsdag zo’n 30°C. We liepen stevig door en de weg was vrij vlak. Bij een benzinepomp wat gedronken en onze trui aangedaan. Om 13.00 uur hadden we er al 18 km op zitten. Wat melk gedronken (vitamientjes) en toen begon het te regenen. Even wachten en de zon scheen weer. Zo ging het de hele middag. We hebben zelf nog 20 minuten in een schuilhut gezeten.

We liepen in Frankrijk, andere keer weer in Luxemburg. Och de poncho’s aangedaan in het bos. Nog een paar km naar het dorpje waar we zouden slapen. Een km omlopen, mooi geen hotel. Toen de bus (gelukkig op tijd) naar Esch genomen. Hier zitten we nu in hotel Acacia. Lekker gedoucht en we gaan een gezellig eethuisje opzoeken met natuurlijk een heerlijk ……..pilsje.

Trudy.

Dag 6 vrijdag 19 mei 2000, Rumelage - Fontoy

Goed geslapen en een uitgebreid ontbijt. Trudy heeft natuurlijk zo als gewoonlijk broodjes gesmeerd voor het middageten. Eerst met de bus vanaf Esch terug naar Rumelange waar we de tocht beginnen met een steile klim van een km tegen de berg op. Eenmaal boven gekomen begon het te regenen en we liepen op glibberige kleipaadjes dan door bossen en dan weer tussen de akkers. Tegen een uur of tien hield de regen op, maar het gras was erg lang en nat, zodat onze schoenen kletsnat waren en onder de vette rivierklei zaten. Onze schoenen waren daardoor kilo’s zwaarder geworden. Na het vertrek vanmorgen waren wij al binnen een kwartier voorgoed in Frankrijk. De eerste koffie stop was om te lachen, kroegje uit de jaren veertig en de koffie was koud. Eenmaal in Fontoy aangekomen wachtte ons een verrassing, geld pinnen ging niet, pinautomaat leeg. Toen maar de bank in en al snel bleek dat het gehele dorp geen geld had; de chauffeurs van de geld auto’s staakten. Het enige hotel in het dorp bestond ook niet meer. Nu met de bus naar een wat grotere plaats Hayange, maar hoe doe je dat zonder Frans geld. We hadden alleen maar Luxemburgse franken en een muntstuk van 10 Franse franken, welke wij hadden teruggekregen toen wij onze koude koffie afrekenden. De Franse buschauffeuse nam natuurlijk geen Luxemburgse franken aan, dus één kaartje kopen en zij stelde voor één persoon te laten zwartrijden. Achter mij stond een nette Franse dame die voor mij een kaartje kocht dus probleem weer opgelost. Eenmaal in Hayange aangekomen konden wij wel pinnen maar het enige kilometers verder liggende Formule 1 hotel was vol. Nu maar weer naar Knutange lopen waar we wel in een hotelletje konden slapen en eten. Naar mijn mening was de hotel-baas dertig jaar geleden overleden en heeft mevrouw de zaak voortgezet door alleen de deur open te houden. Het hotel was oude vergane glorie en gaan tenslotte van de kou maar op 20.15 uur naar bed. Tenslotte kun je ook niet veel verwachten voor die 110,00 Franse franken.

Omère.

Dag 7 zaterdag 20 mei 2000, Fontoy - Malancourt la Montagne

Na een uitgebreid ontbijt (drie stukjes stokbrood met pruimenjam) gingen wij weer met de bus naar Fontoy terug waar we geëindigd waren. We liepen twee uur door bossen glibberend en glijdend in de vette rivierklei. Toen smaakte dat bakje koffie wel weer. Nog een broodje met appelmoes en we liepen weer als een trein. Wederom weer in bossen, waar we herten, eekhoorntjes en hazen zagen. Echt genieten. De stemming zat er goed in. Niet toen we na weer een kopje koffie een hele zware beklimming voor de boeg hadden. De restauranthouder vertelde dat er eergisteren zeven "gekke" Hollanders met rugzakken voorbij gekomen zijn.

Bij Malancourt la Montagne moesten wij nog 7 km afwijkend van de route naar ons hotel. Een aardige Franse meneer heeft ons toen met de auto naar het hotel gebracht. Een "wereld" hotel. Het mag de naam niet hebben. Maar goed, we zijn moe en lusten wel weer eens een pilsje. Schoenen onder de douche afgespoeld, het is toch een klerenzooi. We gaan nu eten! Zal het wat zijn? We zitten nu in Mointois la Montagne. Morgen Saskia bellen; ze is dan jarig.

Trudy.

Dag 8 zondag 21 mei 2000, Malancourt la Montange - Ars-sur-Moselle

We werden met de taxi naar de plaats gebracht waar wij gisteren waren geëindigd. Vandaar aan onze tocht met redelijk, maar wel bewolkt weer. Bij de eerste de beste bakker een paar broodjes gekocht voor het middageten het was tenslotte zondag. In de middag begon het te regenen en even later heel hard te regenen. De bedoeling was een korte trip van ongeveer 23 km en voor het eerst te gaan slapen in een "Gïte d’etappe", maar naar veel vragen en zoeken gevonden 3 km van de route afgeweken. Bij aankomst bleek deze vol te zijn dus weer terug en een paar dorpjes verder lopen, daar was een hotelletje. Juist er was een hotelletje maar nu niet meer. Dit is ons eerder overkomen, dus een taxi genomen naar een dorpje buiten de route. Op een industrieterrein waren veel hotels bijeen en we namen een vrij nieuw hotel voor FF 145,00. Voor dat geld kun je geen tentje opzetten in de stromende regen. Onze ervaring is dat geen van de hotels de verwarming hebben branden, dus sokken drogen op de schemerlamp, badkamerlampen enz. Lekker bij de buren op het industrieterrein vlak bij Metz een biertje gedronken, gegeten en vroeg naar bed.

Omère.

Dag 9 maandag 22 mei 2000, Ars-sur-Moselle - Pagny-sur-Moselle

We moesten dus weer terug waar we gisteren geëindigd waren, ongeveer 2 km dus lopen. Eerst even gepind een broodje gekocht en weer op weg. Weer veel glibberige paadjes. Om 10.15 uur kwamen wij een Hollander tegen. Deze had aardig de pas er in en we liepen met hem mee. Op een gegeven moment kon ik het niet meer bijhouden en haakten we af. Veel door bossen gewandeld, een beklimming van 2 km is geen uitzondering. Luisterend naar de vogels en je ademhaling is het enige wat je hoort. Denkend aan onze kinderen, die ons voor gek verklaren. We hadden in de morgen prik limonade gekocht en in onze drink flessen gedaan, maar door het koolzuur vlogen iedere keer de dopjes van onze flessen open. Sissend en spuitend kwam de limonade er uit.

In de middag wachtten ons een grote verrassing; de GR5 route lag vol met omgewaaide bomen. We werden omgeleid in een dorpje vlak hiervoor maar hadden dat genegeerd. Maar ja, onder bomen, over bomen, door struikgewas enz. We kwamen er niet meer uit. We hebben zeker driekwart uur zo door geploeterd. Onze benen begonnen overal te bloeden. Om radeloos te worden. Maar goed dat Omère een goed richtingsgevoel heeft en uiteindelijk zagen we weer de rode-witte aanwijzingen weer op de bomen staan. We vroegen ons af hoe die Hollander van vanmorgen er door was gekomen. Uiteindelijk bereikten we moe, maar voldaan het hotel, waar het pilsje weer goed smaakte. Onze schoenen waren drijfnat. Schoonspoelen en op de verwarming, hij brandt zowaar een beetje. We hebben lekker gegeten en nu om 20.00 uur naar bed, morgen 32 km. De Hollander kwamen we weer in het hotel tegen. Hij had ook veel moeite gehad om door het bos te komen.

Trudy.

Dag 10 dinsdag 23 mei 2000, Pagny-sur-Moselle - Marticourt

Het vooruitzicht was een heel lang parcours van wel 32 km. We begonnen natuurlijk zoals we zo zachtjes aan gewend zijn met klimmen. Al snel kwamen we in het bos met die omgewaaide bomen, dus weer terug naar beneden 3 km tussen de akkers parallel aan het omgewaaide bos. Trudy had een baal dag, misschien in verband met het zware traject van gisteren of de vooruitzichten van het lange parcours. Het weer was erg goed ongeveer 20°C en zon. Lopende het traject zijn we nog een keer omgeleid door een mooie vallei i.v.m. omgewaaide bomen. Om 5.00 uur kwamen we bij onze "gïte d’etape. Deze "gïte d’etape" was een boer die zijn schuur had omgebouwd, dus zeer eenvoudig. Eten in het dorp was niet mogelijk dus de boerin gevraagd wat eten extra klaar te maken. Geen probleem, had ook voor ons het gebruikelijke biertje. We waren de enige in deze Gïte, dus rustig ongestoord om 20.00 uur naar bed.

Omère.

Dag 11 woensdag 24 mei 2000, Martincourt - Liverdun

Na een lekker ontbijtje van de boerin stapten we weer op. We werden weer omgeleid over een kilometers lange asfaltweg. Na een kwartier omgelopen te hebben, pakten we het pad weer op. We liepen over open velden, wat ook wel eens lekker is. Jammer dat het koolzaad al uitgebloeid is.

Om 13.00 uur kwamen we in Liverdun aan, maar helaas geen hotel. Een dorpje verder. Wij met de bus de route af. Hotel was vol. Balen weer naar Liverdun terug en hebben hier een camping genomen. Gegeten en weer vroeg naar bed. Tenslotte hebben wij inmiddels vanaf Pieterburen al zo’n 1.000 km gelopen.

Trudy.

Dag 12 donderdag 25 mei 2000, Liverdun - Brin-sur-Seille

’s-Morgens vroeg om 6.00 uur wakker het regende behoorlijk maar dat had ik in de loop van de nacht al vernomen. Even gewacht en om ± 6.30 uur was het nagenoeg droog, dus snel opstaan en de tent afbreken en kletsnat in de rugzak. Deze dag begint goed een paar kilootjes water er bij, geen ontbijt te krijgen en om 7.30 uur op pad. Dus even langs de bakker, vier broodjes gekocht voor de rest van de dag. Je weet het maar nooit, 30,2 km voor de boeg en met de wetenschap dat je daar geen hotel, gïte d’etape of iets dergelijks hebt.

De tocht was afwisselend met landbouw velden en bossen. De bossen waren hier ook door de storm van december 1999 verwoest, dus veel omleidingen. In alle dorpjes waar wij door kwamen was niets te eten of drinken te koop, dus onze twee laatste broodjes aangesproken. Onderweg discuseerden wij hoe wij de komende nacht zouden doorbrengen. Ik stelde voor om bij een boer in het hooi te gaan slapen, wel romantisch, en de plaatselijke winkel als die er was te plunderen om aan onze maaltijd te komen. Eenmaal in het dorp aangekomen zag ik twee dames uit het postkantoortje komen en dit bracht mij op het idee, dat wij nog drie kaarten hadden geschreven die gepost moesten worden. In het postkantoortje gelijk maar vragen of ze een overnachtingplaats wisten. Een bereidwillige medewerkster wees ons naar een naastgelegen huis wat onderdak inclusief een maaltijd verstrekten. Bij deze woning aangebeld en er was nog plaats voor FF 490,00 alles inclusief, wel duur, maar geen keus. Ik moet zeggen dat het eten voortreffelijk was, een vier gangen menu op porseleinen borden met een flesje overheerlijke wijn dat ging er goed in. Om 20.30 uur naar een goed bed. Je ziet de dag loopt altijd anders dan je had verwacht. Het weer was slecht, veel regen maar dromend over een romantische nacht in een hooiberg vielen we snel in slaap.

Omère.

Dag 13 vrijdag 26 mei 2000, Brin-sur-Seille - Blanche-Eglise

Na een goed ontbijt bij Madam César en ons uitgewuifd te hebben, gingen we weer op pad. Broodjes en appels gekocht. Zo we konden er weer tegenaan. Het was mistig, onze schoenen waren nog nat en werden steeds natter door het lopen in het natte gras. Omère trok schone sokken aan en deze later gewassen in een fonteintje. We liepen door bagger paadjes in de bossen. Mijn voorkeur gaat uit naar open velden met weidse uitzichten. We kwamen door dorpjes waar de tijd heeft stilgestaan. Vele rotte gebouwen. Alleen de auto’s zien er redelijk uit. We hadden weinig restaurants op ons pad. Af en toe vroegen we water aan de bevolking. Vijf kilometer voor ons einddoel (gïte d’etape) vonden we een restaurantje, de genuttigde twee flesjes appelsap waren heerlijk. We wisten niet of de gïte d’etape open was. Na het telefoonnummer gedraaid te hebben kreeg ik een antwoordapparaat waaruit ik niets wijzer werd. Op goed geluk er op af. Madam (eigenaresse) stond toevallig net voor de gïte d’etape, wat een geluk. Slapen konden wij in deze lege gïte d’etape. Ons volgende probleem was dat we geen eten hadden, behalve een paar eieren. Bij een buurmeisje wat brood gebietst en zo hadden we toch wat binnen. We hebben wat kleren gewassen, morgen tussen onze rugzak om te drogen. Voor de rest was het een prachtige zonnige dag, soms wat te warm.

Trudy.

Dag 14 zaterdag 27 mei 2000, Blanche-Eglise - Gondrexange

De vooruitzichten waren goed, geen ontbijt de eerste dorpen geen kroeg of winkel en de lucht was grauw. Om 7.40 uur al op pad. Trudy kon niet meer slapen, ze had deze nacht ook slecht geslapen. Na enkele minuten lopen begon het te miezeren en na een half uurtje ging het over in een stevige regen. Inmiddels waren we in een bos gekomen die na enige tijd bezaaid lag met omgevallen bomen en kapot gereden paden om de omgevallen bomen af te voeren. Op een gegeven moment konden we het pad niet meer volgen en moesten zelf een weg banen tussen de bomen, struiken en modderpoelen. Na enige tijd het goede pad weer gevonden te hebben werd het droog en zonnig. We kregen vanuit hier een prachtige blik op de Vogezen in de verte. Alle dorpen waar wij doorheen trokken waren uitgestorven en geen drinken of eten te koop. Rond een uur of drie kwamen we langs een mooie boeren hoeve die was omgebouwd tot restaurant. Wat een geluk, misschien een kopje soep, maar helaas de keuken was gesloten, dan maar koffie. Nadat wij in gesprek kwamen met de eigenaresse en vertelde dat wij wandelend vanuit Luxemburg naar de Vogezen liepen en dat wij vanaf gisterenmiddag niets meer hadden gegeten, was ze bereid een kop soep te maken. Dit kopje soep smaakte voortreffelijk, zoals je zult begrijpen.

Het gebied waar wij in de middag doorheen liepen was heel mooi, meren met steeds maar naderbij komende gebergte van de Vogezen. Rond 17.30 uur kwamen we bij een nette toeristencamping aan een meer. Eerst de tent opgezet, heerlijk uitgebreid gegeten bij een naastgelegen restaurant en weer snel in de slaapzak. Wat zal ons morgen weer te wachten staan?

Omère.

Dag 15 zondag 28 mei 2000, Gondrexange - Abreschviller

In ons tentje redelijk geslapen. We werden wakker met…….regen. Hoera. Na een uitgebreid ontbijt (sultana) liepen we weer als nieuw in onze poncho’s. De koeien in de wei zijn erg nieuwsgierig en keken ons na in onze poncho’s Geen zware dag gehad. Weinig beklimmingen en veel op het asfalt gelopen. We zijn een keer direct naar een dorpje gelopen en niet zoals de route voorschreef. Veel bomen omgewaaid, geen doorkomen aan. In de storm van vorig jaar december zijn de bomen als luciferhoutjes geknakt of geheel ontworteld. We moeten maar afwachten of we de Vogezen door kunnen.

Al vroeg om 14.00 uur bij de gïte d’etape, die dicht bleek te zijn. We konden kiezen, heel luxe, tussen twee hotels. We nemen natuurlijk de goedkoopste, hoezo Hollanders? Het is nog maar 15.00 uur en we moesten wachten tot 16.30 uur voordat wij op de kamer mochten. Omère kijkt ondertussen naar de Formule 1 op de televisie beneden in de kroeg. Ik sluit de dag af, er zal niet veel meer gebeuren. Lekker straks douchen, eten en dan slapen.

Trudy.

Dag 16 maandag 29 mei 2000, Abreschviller - Schirmeck

Na de rustige dag van gisteren, het was toch immers zondag, was het maar weer afwachten wat het vandaag wordt. De vooruitzichten waren zwaar, een tocht van 31.4 km was gepland met daarin een berg van 1.009 meter hoog, de Dodon. We beginnen met mooi weer, zon met lichte bewolking ± 16°C zeer goed wandel weer. Na een stevige klim kwamen we al snel in een bos dat onbegaanbaar was, allemaal omgewaaide bomen. Hierdoor kregen we al snel te maken met veel omleidingen, maar daardoor bleven we wel gespaard van extreme stijgingen. Uiteindelijk stonden we na een klein regenbuitje aan de voet van de Dodon waar we al zolang verlangend naar uit hadden gekeken. Dit was het begin van de Vogezen. De klim was stijl en rotsachtig, maar na twee weken lopen, liepen we er fluitend tegenop. Eenmaal bovengekomen hadden we een prachtig uitzicht over de veel lager gelegen bergen. Het was immers de eerste berg boven de duizend meter. Op het hoogste punt stonden twee plateaus met daarop de richtingen van de belangrijke steden zoals Amsterdam en Rome.

De afdaling was gemakkelijker maar de weg naar Schirmeck gaf ook wat omleidingen. Daar om 18.00 uur aangekomen bleek dat er geen hotel was en de plaatselijke gïte d’etape was gesloten, dus één km terug lopen naar een gïte d’etape in Wachenbach. Inmiddels hadden we denk ik met alle omleidingen mee ongeveer 36 km gelopen zonder ook maar een cafeetje te zijn tegengekomen. Lekker door de gastvrouw met haar auto naar Schirmeck gebracht om daar te eten. Tenslotte voldaan om 21.00 uur naar bed.

Omère.

Dag 17 dinsdag 30mei 2000, Schirmeck - Hohwald

We hadden goed geslapen. We moesten 2 km naar Schirmeck lopen, en jawel een supermarkt. Badschuim, brood en appels gekocht. In het centrum waren we de weg kwijt. Voordat we eindelijk de goede weg gevonden hadden waren we een half uur verder. Dat schiet ook niet op. Het oude Nederlandse GR5 boek is uit en we moeten het nu doen met een Frans boek. Dus goed kaartlezen en letten op de rode balken als aanwijzing. We stegen snel, wat erg zwaar was. Om 10.30 uur een lekker bakje koffie, vakbij een oorlogsmonument. Het was vroeger een concentratiekamp geweest. De barakken stonden er nog. Kort daarna begon het te miezeren, wat al snel overging in regen. We ontmoeten een paar Nederlandse wandelaars Maarten en Margriet, waarmee we samen de hele middag hebben gelopen. Het stroomde van de regen, onze sokken in onze schoenen sopten. Onder bomen en over bomen baanden we een weg over de blubberige bospaden. Het was mistig en zagen zodoende niet veel. Ons humeur kon desondanks niet kapot. Eenmaal nat maakt het niets meer uit. Eindelijk zagen we de camping waar Maarten en Margriet de caravan hadden staan. We namen hartelijk afscheid en liepen naar het eerste beste hotel waar we vriendelijk werden ontvangen bij het open haardvuur. We kregen heerlijke koek bij onze koffie. Eenmaal op onze kamer bleek dat de douchebak niet door liep. Omère dit met een glas leeggeschept en toen kon hij douchen. Wat een armoe. Onze schoenen en sokken schoongespoeld, wat nu heerlijk op een elektrisch kacheltje ligt te drogen. We hebben te veel gegeten. Het was uitstekend. Lekker naar bed en morgen, hoop ik, zonder regen, vroeg weer op.

Trudy.

Dag 18 woensdag 31 mei 2000, Hohwald - Andlau

‘s-Morgens opstaan en wat denk je, regen, dus de poncho’s weer om. Direct weer klimmend het dorp uit. De meeste dorpen liggen altijd in een dal of langs een riviertje. Na een uurtje lopen blijkt dat door het slechte zicht, veroorzaakt door de regen op mijn bril, en een dubbel teken op een boom we een verkeerd pad hebben ingeslagen. Na lang twijfelen toch terug lopen en het goede spoor gevonden. Inmiddels drie kwartier tot één uur verspeelt. Zo tegen twaalven kwamen we aan bij een bijzonder mooi klooster op de punt van een rotskam, waar veel bezoekers waren. In het restaurant troffen wij onze wandelvrienden van de vorige dag aan. Na het nuttigen van een paar kopjes soep klaarden het helemaal op, en kregen een prachtig uitzicht over een vlak landschap aan de voet van de rots met daarnaast de bergen van de Vogezen.

Een paar mooie foto’s gemaakt en we trokken met zijn vieren weer verder tot het eindpunt met redelijk weer.

Eind van de dag kwamen we noch door een paar mooie dorpjes zoals Barr en Andlau. In Andlau vonden wij een paar particulieren waar we de beschikking kregen over de totale bovenverdieping van hun woning. Lekker gegeten in een restaurantje en vroeg weer op, want we hadden afgesproken met onze vrienden morgen samen op te trekken.

Omère.

Dag 19 donderdag 1 juni 2000, Andlau - Châtenois

Om 8.30 uur hadden we afgesproken met Maarten en Margriet bij de kerk in het dorp. Alles liep zoals gepland. Het begon met héél veel beklimmingen, de hele ochtend wel. De rugzak wordt zwaar. Weer veel in bossen gelopen. We kwamen vanaf 225 meter hoogte op de 901 meter hoog. ’s Middags weer afdalingen. Er waren weer veel omleidingen door de omgevallen bomen. Maarten kreeg last van zijn voet. Veel vergezichten over vlak land, maar daar lopen wij niet. Al met al een zware dag vond ik.

In het stadje Châtenois veel oude schattige huisjes. Pilsje genomen en op naar een vrij nieuwe gïte d’etape, die net nog plaats voor twee personen over had. Morgen is het de laatste dag dat onze wandelvrienden mee lopen. Ze gaan zondag na een dag uitrusten weer naar huis. Achteraf een prachtige dag geweest met veel zon.

Trudy.

Dag 20 vrijdag 2 juni 2000, Châtenois - Aubure

Lekker geslapen in een prachtige moderne gïte d’etape. De andere kamergenoten zijn niet komen opdagen, zodat wij de kamer geheel voor ons zelf hadden. Onze wandelvrienden belde om 8.00 uur af, Margriet was ziek, dus met zijn tweeën weer op pad. We spraken nog af om eind van de dag even mobiel te bellen zodat we nog eind van de dag een afscheidsbiertje konden drinken op onze eindbestemming. De dag begon met veel klimmen maar dat zijn we nu zo zachtjes aan wel gewend. Eerst kwamen we langs een grote dierentuin en een paar uur later bij Haut-Koeningsbourg een prachtig kasteel waar de bussen met toeristen af en aan rijden.

Het was een hete dag met stralende zon, dus kletsnat van het zweet in plaats van de regen. De tocht was ongeveer 34 km waarvan de laatste 2 uur alleen maar klimmen was. Het dorpje waar we gingen slapen lag op 800 meter hoogte. Tijdens deze laatste stijging kregen we een blik op een berg waar de sneeuw nog op lag, maar of wij daar overheen gaan weet ik niet. Ik probeer met mijn mobiele telefoon Maarten te bellen maar krijg steeds maar geen ontvangst. Ik denk dat wij inmiddels in een totaal onbereikbaar gebied zitten. Jammer ons afscheidsbiertje zit er denk ik niet in. Inmiddels hebben we een oude gïte d’etape gevonden en gaan na het eten snel slapen want morgen staat er 38 km op het programma, maar of wij dit halen weet ik nog niet.

Omère.

Dag 21 zaterdag 3 juni 2000, Aubure - refuge Tinfronce

Na een goede nachtrust gingen we naar de bakker broodjes halen. Daarna begon meteen de klim die tot ver in de ochtend aanhield. Héél zwaar, waar ben ik aan begonnen. De eerste rustpauze was in een berghut. Het zweet gutste van ons lijf. Omère loopt zijn liezen open. Om 12.15 uur onze broodjes opgegeten. Omère probeerde nogmaals of hij met zijn mobiele telefoon contact kon krijgen en wat bleek een voice mail van Maarten en Margriet Even terug gebeld en afgesproken elkaar bij terugkeer in Nederland te contacten. Ook Paul, zijn broer, heeft Omère even gebeld, die gisteren jarig was. ’s-Middags weer zware beklimmingen van twee uur Omère en ik waren kapot. We besloten de tocht in te korten. Om 17.00 uur kwamen we aan bij een Refuge, daar was plaats omdat er twee mensen af gezegd hadden, dat wat een geluk. We kregen een kamer alleen met een prachtig uitzicht over een vallei en bergtoppen. Snel douchen en heerlijk nog even in het zonnetje gezeten met, ja je raad het al, een pilsje. Zuurkool, aardappels en worstjes gegeten. We zijn er echter nog niet achter wat precies het verschil is tussen een Gïte d’etape en Refuge. We hadden inmiddels ongeveer 25 km gelopen.

Trudy.

Dag 22 zondag 4 juni 2000, refuge Tinfronce - Mittlach

Na een redelijke nachtrust op een slecht bed, zoals wij er al veel gehad hebben, weer opstaan, ontbijten en daar gaan we dan weer.

Het eerste uur geklommen naar de 1.300 meter en toen weer één uur lopen op en neer van de 1.300 naar de 1.200 meter en terug, met prachtige vergezichten. In de verte zagen we de sneeuw liggen dat als maar dichter bij kwam. Het is wel opmerkelijk dat er op deze tijd van het jaar op die hoogte nog sneeuw ligt.

Op en gegeven moment liepen we op 1.300 meter hoogte met naast ons de sneeuw en op een diepte van ongeveer 1.000 meter grote meren, het was een pracht gezicht. We begaven ons in een ski gebied met verschillende ski liften. Bij Le Hohneck op zo’n 1.362 meter was een nieuw restaurant met een fantastisch uitzicht. Na hiervan te hebben genoten gingen we afdalen langs slecht begaanbare rotspaden naar de 530 meter waar we een hotelletje vonden.

Zoals gewoonlijk een paar biertjes, douchen, eten en weer vroeg naar bed. Morgen wacht ons de grote klim van de 530 meter naar de 1186 meter in 2.15 uur en in de middag als verrassing de Grand Ballon van 1424 meter de hoogste berg in de Vogezen.

Omère.

Dag 23 maandag 5 juni 2000, Mittlach - hôtel du Grand-Ballon

In goede bedden geslapen, en een lekker ontbijt gingen we weer op pad. Eerst even langs de bakker voor brood en appels. We stegen weer aardig. Toch viel het wel mee.

Over open velden met weinig tekens van onze route. Goed dat Omère goed kaart kan lezen en zo kwamen we toch weer rode balken tegen. Een keer verkeerd gelopen. Ook moesten we even de poncho’s aan. In de verte onweerde het. Bij een tentje voor de Grand Ballon (nog 2 uur) lekker een bordje patat gegeten. Toen de beklimming naar 1.424 meter. Het was echt een ballon, die onbemand is en iets te maken heeft met het vliegverkeer.

Het was erg winderig en koud, zo hoog. Foto’s gemaakt en toen een klein stukje afdalen naar het hotel.

Het was 16.15 uur, voor ons doen lekker vroeg. Een paar pilsjes genomen, op een zonnig terras, wat altijd goed smaakt. We besloten in het hotel te eten en niet aan de overkant, waar een soort selfservice is.

Trudy.

Dag 24 dinsdag 6 juni 2000, hôtel du Grand-Ballon - col des Perches / col des Charbonniers

Matig geslapen, de wind gierde door de kamer en de deur klapperde de hele nacht. Om 8.00 uur weer op pad, niet langs de bakker want die is er niet op deze hoogte. We hadden gelukkig nog twee broodjes en twee appels van gisteren overgehouden. We liepen voortreffelijk en we waren om 13.30 uur al in Thann onze geplande eindstop. We besloten door te lopen tot col du Rossberg, maar toen we daar aankwamen bleek Refuge te zijn gesloten wegens verbouwing. Noodgedwongen doorlopen en wij dachten dat er een hotel en een Refuge was in col des Perches. Tijden het lopen bestudeerde ik de plattegrond en constateerde al snel dat dit niet juist was, het was namelijk 30 minuten buiten de route. Door de omgevallen bomen werden we omgeleid en op een verkeerd spoor gezet. Het pad werd steeds smaller en vager. Tenslotte gleed Trudy uit en rolde enkele meters van het talud. Ze bleef gelukkig al snel hangen achter een boom. Ik pakte Trudy bij haar rugzak op en trok haar omhoog, bekeken de schaafwonden en liepen met haar lichte verwondingen verder. Kort daarna was het voor mij zeker geworden dat we op een verkeerd pad zaten, we daalden licht en volgens de kaart moesten we licht stijgen. Na enig overleg en bestudering van de kaart besloten we tegen het talud onder een hoek van ± 45° omhoog te klauteren. Volgens mijn berekening lag het goede pad vlak naast ons één à tweehonderd meter boven ons. Trudy op handen en voeten omhoog en ik kon mij net staande houden van boom tot boom. Na enige tijd mijn beloning, het klopte wel, we kwamen op het goede pad. We kregen inmiddels het volgende probleem, de tijd begon te dringen. Na nog wat gelopen te hebben en wat rekenwerk kwam ik tot de conclusie dat wij de slaapplaats op 30 minuten buiten de route niet konden bereiken voor het donker werd. Stevig doorlopen en we zien wel. Langzamerhand kwamen wij uit het zachtjes aan donker wordende bos en liepen langs een prachtige berghelling met allemaal bloemen en kruiden. Daar was het een klein vlak stukje gras, we keken elkaar aan en besloten al snel daar onze tent op te zetten. Het was inmiddels 21.10 uur, verder lopen en weer het bos ingaan zou onverantwoord zijn. We wisten dat dit een keer kon gebeuren. Vandaag geen biertje, geen douche, geen water, geen eten en geen hotelletje. Ach we hadden vanmiddag nog een broodje en een appel van gisteren gegeten. Je ziet wie wat bewaard heeft wat. Al snel stond de tent overeind en lagen we in de slaapzak. We hadden inmiddels volgens berekening ongeveer 43 km gelopen dus moe genoeg om te slapen.

Omère.

Dag 25 woensdag 7 juni 2000, col des Preches / col des Charbonniers - Giromagny

Na een redelijke nacht in ons knusse tentje ruimde we de boel weer vroeg op. Geen ontbijt, geen water. We moesten nog drie uur lopen en bij mij zakte het tempo behoorlijk in. We hadden dorst. Eindelijk, na een zware tocht bereikten we een ferme auberge. Koffie en warme pruimentaart gingen er goed in. ’s-Middags liepen we weer veel door bossen en hadden het idee dat we niet goed gingen. Een uur gedwaald en omgelopen, het krioelde van de routeaanduidingen tussen de omgevallen bomen. Er kwamen verschillenden routes bij elkaar zoals ook onze toekomstige E5 route.

Toen we uiteindelijk in Giromagny aan kwamen besloten we te stoppen met lopen, we hadden ons doel; de kruising van de E5 gehaald. Het was genoeg geweest. We hadden er tenslotte 635 km op zitten, deze etappe. We namen de bus naar het station in Belfort, daar aangekomen inlichtingen gehaald voor de volgende dag. De mevrouw aan het loket kon ons niet helpen en moesten morgen om 9.00 uur maar naar de afdeling inlichtingen gaan. We hadden een goed hotel recht tegenover het station. Lekker allebei een bad genomen en bij een deftige Chinees gegeten.

Trudy.

De volgende ochtend zijn wij om 9.00 uur naar het station gegaan en daar bleek dat we pas om 13.00 konden vertrekken naar Brussel en verder niet meer vandaag. Tijdens het wachten bedacht ik dat het van de gekke is dat je om 20.00 niet meer vanuit Brussel in Amsterdam kan komen, dus weer naar een ander loket. Geen probleem kreeg een kaartje voor Brussel naar Amsterdam. Tenslotte haalde onze zoon ons om 23.15 uur met de auto op van het station Weesp.

Trudy en Omère.

**********