POLLEGIO-PAVIA

Het is 30 september 2002, mooi weer en de vooruitzichten zijn goed. Harry en Bets (onze buren) brachten ons om 7.00 uur naar het station in Weert. We wonen nu immers sinds begin van dit jaar in Budel (NB). Onze treinreis liep voorspoedig en na vijf maal overstappen waren we in Biasca. We hebben toen nog die avond naar Pollegio gelopen, waar we de vorige maal zijn geëindigd. Vandaar uit liepen we weer naar Biasca om te slapen, de eerste 3 km. zitten er op. Het is niet de moeite, maar wilden geen enkele km. overslaan. De taal is Italiaans en we verstaan er niets van. Morgen onze eerste dag.

Dag 1, dinsdag 1 oktober 2002, Biasca-Isons

Vanmorgen vroeg opgestaan, we hadden er zin in vandaag een flink stuk eind weg te lopen. We begonnen met vlakke wegen. Al snel liepen we langs de rivier Ticino stroom afwaarts. Om 12.30 uur kwamen we aan in Bellinzona, kochten wat voedsel in de plaatselijke supermarkt en aten het lekker op, op een bankje.

We hadden al 25 km gelopen en besloten naar een bergdorpje te lopen, zo’n 12 km verder. De eerste kilometers gingen goed het was nog vlak. Toen begon het, in Giubiasco begon het licht te stijgen. Kort daarna gingen we echt de bergen in, slechte paadjes met haarspeldbochten en sterk klimmend. Elke keer dachten we dat we er waren maar nee hoor, nog hoger. We kwamen zelfs boven de 1000 meter. Dit stuk viel ons tegen, of was dat doordat we waren verwend door het vlakke stuk? Het valt ons op dat het land hier smeriger is als het Zwitserse gedeelte ten noorden van de alpen. De mensen hier spreken alleen Italiaans wat wij echter niet verstaan of spreken. Toch wist ik van een druivenplukker een paar trossen druiven te bemachtigen. Je ziet wel met handen en voeten kom je overal. Om 17.45 uur kwamen we aan in Isone na een paar honderd meter te zijn gedaald. Totaal stuk namen we een biertje, douche, eten en weer vroeg naar bed. We kijken wat morgen ons weer brengt, de eerste dag tevreden afgesloten; we hadden immers 37 km afgelegd.

Omère

Dag 2, woensdag 2 oktober 2002, Isone-Paradiso

Na een stevig ontbijt gingen we weer op pad. Eerst wat heuvels, maar later stevige beklimmingen. Last van spierpijn en Omère later bij afdaling last van zijn knie.

In Tesserate hebben we inkopen gedaan en lekker op een bankje opgegeten. ’t Weer is prachtig. Toen we weer op pad gingen konden we de wegaanwijziging niet meer vinden. Na veel heen en weer gelopen pakten we het pad weer op, maar het bleef zoeken. Gelukkig dat Omère goed kaart kan lezen. ’s Middags weer een zware klim en slecht aangegeven. We hadden een mooi uitzicht op Lugano.

In Lugano aangekomen, liepen we toch nog even door naar Paradiso. We waren erg moe, vooral ik (Trudy) liet op mijn laatste loodjes. In het hotel lekker gedoucht en een pizza gegeten. We liggen al om 20.00 uur in bed, want het is morgen weer vroeg op.

Trudy

Dag 3, donderdag 3 oktober 2002, Paradiso-Cuasso al Monte

Zoals we al wisten, we begonnen aan een stevige klim, Direct omhoog naar de 912 meter. Alleen maar trappen met hoge opstap afgewisseld met sterk stijgende berghellingen. Rond 10.00 uur waren we boven, kerkje bekeken en toen weer naar beneden. Ook dat is geen makkie.

Eenmaal in Carona aangekomen veel gezocht naar de goede richting, want bordjes waren er niet. Dus eerst wat eten bij de plaatselijke winkel gekocht en opgepeuzeld. Hier had de tijd even stil gestaan. De eigenaresse was zeer ruim bejaard.

Van daaruit weer verder, eerst even klimmen en toen door een mooi bos met heel veel vallende kastanjes, Een wonder dat we er nooit een op ons hoofd kregen. Op een gegeven moment konden we kiezen tussen twee paden naar Morcote. We namen de rechtse, achteraf bekeken de verkeerde maar kwamen met een omweggetje toch om 14.30 uur in Morcote aan. Even wachten want de boot ging om 15.05 uur dus nog geluk.

Aan de overkant aangekomen waren we in Italië. Nu maar hopen dat de weg wordt aangegeven, want we hebben van Italië geen wandelkaart. De kaart die wij hebben is een gedetailleerde autokaart waarop de E1 niet is ingetekend. Tot onze verwondering leek het eerste stuk wat ons betreft de aanwijzing perfect.

Zoals opgemerkt lopen we steeds minder km’s per dag, maar dat komt door de moeilijkheid van het traject. Naar 912 km. klimmen en dan weer steil dalen gaat wel in je benen zitten. We eindigen deze dag in een perfect hotel met een chagrijnige eigenaar in Cuasso al Monte.

Omère

Dag 4, vrijdag 4 oktober 2002, Cuasso al Monte-Merigètte

We moesten eerst een kilometer terug van het hotel naar de E1, die hier overigens goed is aangegeven. Aan de kaart hebben we niets. Na 3 uur lopen hadden we nog maar 1 cm op de kaart afgelegd. Sterke klimmingen, heel zwaar. Veel door bossen of er geen eind aan komt. In Gana geen winkel te bekennen en hebben we alleen ons appeltje opgegeten. Toen weer verder. ’s Middags nog zwaardere beklimmingen. Op 1085 m. hoogte was het 19.00 uur en geen hotel in de omgeving te bekennen. We hebben toen in een open jachthut op tafel geslapen in onze slaapzak. Om omstreeks 20.00 uur kwam er een groep jongelui aan die op enkele tientallen meters van ons een kampvuur maakte, flink alcohol nuttigde en erg luidruchtig was. Rond 3.00 uur vertrokken zij en konden toen eindelijk gaan slapen. Een nacht van 4 uurtjes is niet veel en zonder drinken, eten en douchen.

Trudy

Dag 5, zaterdag 5 oktober 2002, Merigètte-Gavirate

’s Morgens al vroeg wakker, of heb ik eigelijk wel geslapen? Het was doezelen in die koude nacht en de herrie tot diep in de nacht. Een maal uit onze slaapzak gerold te zijn waren we snel weer weg. Weinig op te ruimen en geen eten, wassen of iets dergelijks. Gelijk weer lopen, wat zeg ik, klimmen tot een hoogte van 1100 meter. We hadden daar een prachtig uitzicht over de bergen, die we al gepasseerd waren.

De lucht was helder, geen wolkje aan de hemel. Het was die dag weer als andere dagen ± 20°C. Eenmaal boven te zijn aangekomen begon de ellendige moeilijke afdaling terug naar zo’n 400 m. hoogte. Na dat moeilijke gedeelte bleek dat wij eigelijk niet over die top hadden gemoeten. Wij hadden het ons onnodig moeilijk gemaakt. Rond 11.00 uur kwamen we in een klein dorpje. Voor het eerst sinds gisteren ochtend de mogelijkheid een paar croissantjes te kopen en we dronken elk wel drie grote glazen dubbeldrank. Wat heerlijk is dat dan. Rond de middag vertrokken we voor de laatste klim die dag, een tochtje van nog maar een kleine 10 km. We besloten vandaag maar vroeg te stoppen na een dag van weinig eten, drinken en amper slapen. Eer hotelletje gevonden aan het meer, een oude klerezooi, maar in ieder geval beter dan afgelopen nacht. Voor de verandering lekker gegeten en weer vroeg naar bed. Tot verrassing is nu onder onze kamer een feest aan de gang met live muziek, hoe lang zal dit nu duren? We proberen te gaan slapen.

Omère

Dag 6, zondag 6 oktober 2002, Gavirate-Galasecca

We liepen vanmorgen langs een heel mooi kerkhof, maar waren wel verkeerd. De E1 bordjes missen we of staan er niet. Dus veel van dorpje naar dorpje gelopen. In de kroeg zitten alleen mannen en ’s morgens al aan de alcohol.

’s Middags pakten we af en toe de E1 bordjes weer op. Het blijft zoeken. Veel hoogteverschil hadden we vandaag niet, dus schoten we lekker op. Lekker een pizza broodje gegeten. In het bos stonden er Italianen te barbecuen en vroegen of we ook wat wilden, aardige mensen. Om 17.00 uur in Galasecca aangekomen zochten we een hotel. Een vrouw zei, no hotel. We lieten ons met een auto (lift) naar een hotel 5 km verder brengen. Dit hotel was vol. Toen een taxi genomen weer 9 km verder. We zitten nu 14 km van ons pad af. Echt balen. ’t Hotel is veel te duur, maar ja, niets aan te doen het is beter dan in de buitenlucht. Morgenochtend dus weer met een taxi naar de E1.

Trudy

Dag 7, maandag 7 oktober 2002, Galasacca-Turbigo

Van morgen zeer goed ontbeten, want dat mag wel voor die € 124,-. Toen werden we met een taxi naar onze eindbestemming van gisteren gebracht. Na enige tijd lopen kwamen we op een splitsing met drie mogelijkheden. Het bordje wees de richting tussen de twee meest rechtse. Mijn gevoel was zo veel mogelijk links aanhouden dus nam de middelste, ofwel de linkse volgens het bordje. Mis dus na 1 km geen vervolgbordje gezien, terug dus. Toen de rechtse maar genomen, ja juist ook mis, na 1 km ook geen vervolgbordje. Weer terug dus en ben toen maar weer op mijn eigen gevoel afgegaan en geen rekening gehouden met de bordjes. Ik nam het aller linkse pad, waar het bordje niet heen wees en ja hoor dit was goed. Dat waren dus weer zo’n 4 km voor niets gelopen. Deze km tellen wij ook niet mee in ons afstandsschema. Het komt vaker voor dat zeer onduidelijk de weg aangeven, ontbreken of zijn vernield. Jammer want zonder goed richtinggevoel kom je er niet. Voor de rest van de dag hebben we bijna de hele tijd langs een kanaal gelopen die het water van hogere gebieden langs elektriciteitscentrales naar de lagere gebieden brengt.

Het liep gemakkelijk maar we gingen niet verder dan Turbigo, de enige plaats waar een hotel was in de omgeving. Men noemt het hier een hotel, maar als ik er mijn beesten in zou moeten doen, knapte ik het eerst op. Morgen hebben we geen ontbijt, maar dat is een zorg voor morgen.

Omère

Dag 8, dinsdag 8 oktober 2002, Turbigo-Abbiategrosso

Ontbijt op bed. Maar niet heus. Het hotel had geen ontbijt. Dus een broodje plus een slok water. Al gauw kwamen we een bakker tegen en onze lunch gekocht. Toen weer op weg. ’t Was vandaag zeer afwisselend. Dan weer in het bos, stukje open veld of langs de weg. Ik was al gauw vermoeid en we moesten vandaag 30 km lopen, o jee! ’s Middags na de lunch ging het wat beter, dankzij de ondersteuning van Omère. Dan weer liepen we langs een rivier dan weer een kanaal.

De tijd begon te dringen het was al 17.00 uur. We moesten weer 4 km van het pad af voor een hotel. Dat zagen we niet zitten. Een paar langs de weg kaartende Italianen gevraagd (heel brutaal) om ons “preogo” naar het hotel te brengen. Dat werd gelukkig gedaan. Een goed hotel met jawel een bad, heerlijk.

Trudy

Dag 9, woensdag 9 oktober 2002, Abbiategrosso-Brug Bereguardo

Weer met de taxi terug gebracht naar de plaats waar we gisteren die lift kregen. We liepen nu tussen de maïsvelden langs enorm grote boerderijen. Eigelijk waren het ruïnes met hopen oud roest als machine park vol gegroeid met brandnetels en bramenstruiken. Het leek elke keer of die boerderijen tien jaar waren verlaten, maar als je goed oplette zag je de was hangen, dus bewoond. Ik kreeg de indruk dat er hele families woonden op die boerderijen of dat er de landarbeiders bij in woonden. De woongedeelten waren erg groot. Ook kwamen we enorm grote landgoederen tegen de laatste dagen. Deze waren verlaten omsloten met grote hekken die verwaarloosd waren en onder de wildernis verdwenen. Op de toegangspoorten hingen grote hangsloten. Het valt op dat overal, in dorpen en op het platte land, alle eigendommen zijn voorzien van grote hekken met elektrische hekken en honden er achter, veel honden. We hebben vandaag een lift gekregen vanaf ons pad naar het hotel in Bereguardo, maar die was vol. Toen maar een lift naar Pavia waar we een appartementje vonden. Morgen maar weer naar het eindpunt van vandaag; de pondjesbrug tussen Bereguardo en Garlesco.

Omère

Dag 10, donderdag 10 oktober 2002, Bereguardo-Pavia

Het was bewolkt vanmorgen. Met volle moed gingen we met de taxi naar de pontjesbrug. Om 9.15 uur begon het te regenen, poncho aan. We moesten langs een hele lange weg lopen richting Pavia, waar we afgelopen nacht geslapen hebben. In Pavia een plattegrond gezocht, want de werkelijke route staat niet op onze kaart. Geen plattegrond gevonden. Op de gok gingen we weer op pad. Het begon steeds harder te regenen. We hadden nog een E1 bordje gezien en toen liepen we in niemandsland. Aan een man gevraagd hoe moeten we verder? Hij stuurde ons letterlijk en figuurlijk het bos in. Hoog gras, vieze vette klei. We sopten in onze schoenen. We kwamen niet meer uit het bos en besloten terug te gaan. Weer naar die zelfde man die ons weer naar Pavia bracht. Pech, alle hotels zaten vol wegens een congres. Uiteindelijk na 1 km lopen vonden we nog een hotel. We hadden tenslotte de hele middag voor niets gelopen en er stond meer water in onze schoenen als er buiten.

Trudy

Vrijdag 11 oktober 2002, Pavia

Gisteren avond de weersberichten op de televisie bekeken. De verwachting is slecht, voorlopig nog veel regen en zelfs onweer. Kaart bestudeerd. De vooruitzichten waren dat we de komende week weer de bergen in zouden gaan en dat met regen. Alleen maar kleine bergdorpjes zonder hotels en geen spoorwegen in de verre verte. We vroegen ons dan ook af of het wel verstandig is verder te lopen met dit weer en de vooruitzichten dat wij een week in een natte tent moesten slapen, laat staan dat we de weg wel konden vinden. We besloten dus naar huis te gaan en terug te keren met beter weer en vooral een kaart waarop de wandelwegen staan en mogelijk de E1 ingetekend. We namen de trein van 8.25 uur in Pavia en waren om 1.20 uur thuis.

Trudy en Omère